Persoonlijke PlaylistMarisa's Mixtapes %vegan_studiomarisa_heutink

Persoonlijke Playlist

Persoonlijke Playlist

Elke woensdag en donderdag breng ik op Radio 2 de nacht door met een boeiend persoon. Deze gast, veelal een BN’er of iemand uit de media, stelt een persoonlijke playlist samen met favoriete tracks die de basis vormen voor een muzikale levensreis vol verrassende ontboezemingen. Zo draaide ik Angie van de Rolling Stones voor Ellen ten Damme die Mick Jagger een blauwtje liet lopen in een New Yorkse sportschool, ging Marlies Dekkers voor The Pretender van Foo Fighters omdat ze ervaart dat blanke mannen van haar generatie angst voelen voor overgave, en roepen de Gregoriaanse gezangen in Sadeness van Enigma gevoelens van walging op bij Patrick Martens waardoor hij vermoedt dat hij in een vorig leven ritueel verkracht is in een klooster.

Darling, they’re playing our tune

Nu blijkt het samenstellen van zo’n lijst nog best lastig. Vooral als je muziekliefhebber bent, is het een uitdaging de inhoud van je overvolle platenkast te reduceren tot slechts twaalf favoriete nummers. Daarnaast wordt de keuze bemoeilijkt door de waslijst aan platen die onlosmakelijk verbonden zijn met bijzondere momenten. Dit ontstaat door (neuronerd-alarm) een fenomeen dat het ‘darling, they’re playing our tune’-effect heet: tijdens een gebeurtenis met een sterk emotionele lading registreert ons brein gedetailleerd de omgeving. Is er op dat ogenblik muziek te horen, ontstaat er een krachtige koppeling tussen de ervaren emotie en het betreffende lied. Het kiezen uit al die dierbare platen gelinkt aan herinneringen als je eerste zoen, de eerste vakantie zonder je ouders, en die ene spannende nacht met dat intens lekkere wijf of heerschap, is volgens veel muziekminnende gasten vergelijkbaar met kiezen wie je favoriete kind is. Een keuze die je onmogelijk kan maken.

Kill your darlings

Om te ervaren hoe moeilijk het is, besloot ik zelf eens zo’n lijst te maken. Inderdaad niet te doen. Kill your darlings. In het kwadraat. Twee maanden puzzelen en acht aanpassingsrondes later kwam ik eindelijk in de buurt van een lijst die zowel mijn muzikale smaak als persoonlijke herinneringen vertegenwoordigt. Maar toen had ik ook wat. Mijn perfecte, nooit uit te zenden persoonlijke playlist. Want het programma draait nu eenmaal om de favoriete platen van de gast en niet die van de DJ. Hoewel er soms overeenkomsten zijn tussen mijn lijst en die van de gast. Zo vond ik in Anousha Nzume een mede Steely Dan-fan en bleek muzikale held Ronald Molendijk ook een liefhebber van de sombere herfstmuziek van The Blue Nile. Muzikaal verwantschap, altijd een mooie ontdekking.

Assepoester

Onlangs kreeg ik de kans om mijn persoonlijke playlist toch nog uit te zenden, zonder mijn rol als gedienstige DJ op te geven. Ik ontving een gast wiens muzieklijst een verbazingwekkend grote gelijkenis vertoonde met de mijne. Andere generatie, andere herinneringen, dezelfde muziek. Ik voelde me Assepoester in een sprookje waarin het missende muiltje was vervangen door een verloren platenkoffer. De prins: Arno Kantelberg, de stijlvolle hoofdredacteur van Esquire. De grote gemene deler: de eighties.

David Sylvian

De eighties, man man, wat een geweldig decennium was dat. Kate Bush had nog geen straatvrees, Lloyd Cole’s prachtige botstructuur lag nog niet verborgen onder een laag gerimpeld vet, en genderbender David Sylvian was de mooiste man op aarde. Met zijn maatpakken, bandplooibroeken, en weelderige haardracht vormde hij de inspiratie voor vele modetrends. Nick Rhodes van Duran Duran besloot zelfs zijn tweelingbroer te worden. Ik voegde daar laatst een derde broer aan toe toen ik een vriend omtoverde tot Sylvian/Rhodes look-a-like voor een eighties feest. Nog nooit eerder voelde ik me zo tot hem aangetrokken. Nog nooit eerder voelde hij zich zo ongelukkig. De eighties, ze zijn helaas voorbij.

De extended version

Gelukkig hebben we de platen nog. Mijn playlist, en ook deels die van Arno, vind je hier. Het is de extended version van mijn oorspronkelijke lijst, want twaalf platen, dat is ook eigenlijk niet te doen. En dit is trouwens slechts mijn eighties lijst. Ik heb ook nog een seventies lijst. Die dan weer bestaat uit meerdere sublijsten ingedeeld naar genre. Progressive rock, glam rock, soul, jazz en heavy metal. Om over mijn nineties lijstjes maar te zwijgen. En oh ja, nog even over mijn eighties lijst: het zijn slechts mijn favorieten uit begin jaren tachtig. De tweede helft van het decennium heb ik een eigen lijst toebedeeld. Het is maar goed dat ik de DJ ben en niet de gast. Twee uur radio zou veel te kort zijn.